Zoeken
  • Corien

Een kijkje in mijn relatie...

Vervolg op de blog 'Ruziemaken...'


Ik neem je mee in een kijkje in mijn eigen relatie waarin ik, door de omstandigheden geholpen werd om eerst eens adem te halen voordat ik ging reageren, op iets wat ik écht zo bizar vond. Heel fijn, want zo werd een ruzie gelukkig voorkomen.. scheelde een boel energie!


Een aantal weken geleden ben ik gevallen tijdens een, blijkbaar te fanatieke, racefiets training. Ik heb daardoor wat breuken opgelopen. Niet fijn, maar ja; radicaal accepteren, is het enige wat ik kan doen. Het meest vervelende vind ik, dat ik op mijn hoofd ben gevallen en dus nóg meer versnellingen naar beneden moet, want de duizeligheid en hoofdpijn zijn genadeloze graadmeters. De enige huishoudelijke taak die ik kan doen, is; de was opvouwen. Zittend aan de woonkamertafel doe ik mijn, bijna dagelijkse, oefening in mindfulness; In de eerste versnelling de wasmand wegwerken.


Opgevouwen was is heilig

Nou is de was doen één van mijn huishoudelijke klussen. En ik heb deze taak graag. Het is zo heerlijk als alle kleding weer fris en netjes opgevouwen in de kasten ligt! Mijn kinderen weten; ‘Opgevouwen was is heilig!’

Ik hou niet van strijken, dat kost namelijk te veel tijd. Maar ik heb een geweldige manier gevonden om mijn was zo strak mogelijk op te hangen, zodat alleen de blousen van mijn partner Pieter gestreken hoeven te worden. En dat doet hij zelf.

Maar nu moet ik de was-taak overlaten aan Pieter.

En zo gebeurde het volgende;

Moe liep ik laatst ‘s avonds naar boven, om te gaan slapen. N.b. Het eerste woord van de vorige zin, is ‘moe’. Dat was mijn status.. Moe. Moe van het gehang op de bank, het niet kunnen bewegen zoals ik dat graag wil, ergo; niet gewoon moe, maar Moe. En toen ik boven was, zag ik een bijzonder tafereel; De was was opgehangen, nee, beter gezegd; een deel van de was was opgehangen. Het andere deel lag over het traphekje of op de kist, die in een hoek staat en de rest lag op de grond. Op de grond…

Op de grond

Alles lag en hing erbij alsof Pieter de vogels had gevoerd. Sokken waren niet uit elkaar gehaald, de kledingstukken die opgehangen waren, hingen er gekreukeld bij en het enige dat er wellicht positief aan was, was dat het verspréid op de grond lag. In die hoek van de overloop...

Tip 1; Adem halen.

Dat ging niet. Mijn hoofd ging in de marathon stand; Ik werd boos; Hoe kon hij nou zo netjes zijn in zoveel dingen, en mij ‘plagerig’ een chaoot noemen, als hij zó achteloos met de schone was omgaat? Hij heeft eens gezegd dat 'Ik niet zo netjes ben', dat 'Er altijd stapeltjes in huis liggen'. Dat 'Ik allemaal dingen tegelijk doe en dat het dan zo’n onoverzichtelijke zooi wordt', dat 'Ik de deuren niet goed dichtdoe', die hij dan demonstratief wat harder juist wel dicht doet. Ergo; allemaal bewijsvoeringen van mijn onzorgvuldigheid over meerdere huishoudelijke aspecten, die ik, naar zijn mening niet zorgvuldig doe.

Mijn ademhaling werd alleen maar feller en er kwam een vloek in mijn keel; Ik kon er écht niet bij; Waarom op-de-grond?



In mijn normale doen, zijn er dan twee opties.

Optie 1: Ik zou hem duidelijk geïrriteerd zeggen dat ik het ontzettend irritant vind dat hij de was op de (*$@*) grond heeft gelegd. Hoezo?? En waarom niet even de shirts netjes ophangen?

Ik weet dat Pieter, vanuit zijn verdedigingsmechanisme, als reactie, op zijn ongenaakbare ‘troon’ gaat zitten en mij een wedervraag gaat geven. Bijvoorbeeld: ‘Waarom is dit niet goed?’ Of hij gaat zeggen; dat ik me er niet mee moet bemoeien, dat hij het erg vervelend vindt dat ik het op deze toon tegen hem zeg. Waar hij dan gelijk in heeft en ik vervolgens alleen maar bozer van wordt, omdat hij zo kalm blijft en mij aanspreekt op iets wat ík niet handig doe.

Optie 2: Ik leg stilzwijgend, maar met duidelijk felle gebaren alles terug in de wasmand en hang het keurig opnieuw op, zoals ‘het hoort’. Vervolgens zou ik onduidelijk/duidelijk hem negeren op het moment dat hij naast me komt liggen in bed. En als hij vraagt wat er aan de hand is, zou mijn ijzige antwoord zijn; “Niets”. ( Maar hier is het opletten geblazen! Ik moet niet té ijzig reageren, want dan moet ik alsnog met hem in gesprek en daar was ik echt te moe voor. Die wilde ik juist vermijden, dus heel subtiel zijn, zijn op deze momenten het credo.)

Optie 1 was geen optie; Ik zou de bal terug krijgen en die wilde ik niet aangaan.

In mijn normale doen, zou het, zonder twijfel, optie 2 zijn geworden. Maar nu, in deze situatie, kon ik de was niet ophangen, ik loop met mijn arm in een mitella.

Dilemma dus.

De was ophangen is namelijk niet voor niets een fantastische uitvinding, waarvoor droogmolens, drooghekjes, waslijnen, knijpers, kledinghangers en andere prachtige constructies zijn uitgevonden.

Ik werd gedwongen stil gezet. En daardoor kon ik niet primair, vanuit mijn automatisme reageren.

– “Terug Corien”. “Terug naar adem halen”. “Terug naar russstig adem halen”.

Wat als ik dit niet had gezien? Wat als hij de was had opgehangen/ neergelegd terwijl ik al lag te slapen? Dan had ik het de volgende dag gezien. Maar ik was dan gewoon lekker gaan slapen.

Nu ik er zo over nadacht en op mijn ademhaling ging letten… russstig worden… kwam er meer ruimte in mijn hoofd en ging ik er anders naar kijken.

Ik moest denken aan een blog van mezelf; 'Omgaan met verschillen'. Pieter was nu eigenaar van een nieuwe taak; de was doen. Als ik hem daarop ging controleren en aanspreken, dan zou hij dat ervaren als een controle én een afkeuring. Hoe terecht ik mijn mening ook vond, (en eerlijk gezegd nog steeds vind) de was ophangen is namelijk niet voor niets een fantastische uitvinding, waarvoor droogmolens, drooghekjes, waslijnen, knijpers, kledinghangers en andere prachtige constructies zijn uitgevonden, Pieter deed het op zijn manier. Hij deed de vogelvoer methode.

Ik ben mijn tanden gaan poetsen en ondertussen observeerde ik nogmaals het tafereel op onze overloop. En terwijl ik dat deed, besloot ik het los te laten. Ik werd ook nieuwsgierig; Hoe zou het zijn morgen? Zou het droog worden, zou het onder het stof liggen, zou het muf gaan ruiken?

Ik besloot dat, als één van deze opties werkelijkheid was geworden, ik de was gewoon opnieuw in de wasmachine zou doen.

Ik ben gaan liggen en heb prima geslapen.

Bespaart een boel energie..

P.s.

De kleine kledingstukken waren droog. (!) De rest niet. Dus; ik heb de was in een kort wasprogramma gegooid en vervolgens heb ik het zo netjes mogelijk over de tuinstoelen gehangen. Zonnetje scheen, dus dat ging prima.

Ondertussen keek Pieter met stille verbazing en gefronste wenkbrauwen naar wat ik aan het doen was. Met een glimlach, waarin het uitlachen van mijn eigen neuroticiteit en zijn gemakkelijkheid schuil ging, kon ik hem nu vertellen; 'De was is niet echt droog geworden, lieverd. Je hebt het niet goed uit elkaar gehangen, dus ik fris het even op.

Na anderhalve uur kon ik mijn mindfulness programma inzetten; Hoera, versnelling één, aan de keukentafel. Ennnn ademhalen.. ik heb nog een paar weken te gaan.


Liefs Corien

#Relatietherapie

#Relatietherapeut

#RelatietherapeutAlphenaandenRijn

#RelatietherapeutBodegraven

#Lerenliefhebben

#Goederelatietherapeut

#Werkenaanjerelatie

#Tipsvooreengoederelatie

#Naareenrelatietherapeut

#Relatietherapietips

#Relatietherapieoefeningen

#Relatietherapiehelptdat

#Relatietherapienaontrouw

Terug naar boven

© 2019 Copyright Corien Boers, Leren Liefhebben

bodegraven

eftknop.png
  • Black LinkedIn Icon
  • Facebook
  • Instagram